ReflexiónBegijnhofkapel
El Papa Francisco (1936-2025)
Traducción automática, verificada de forma independiente · Paus Franciscus (1936-2025)
Esta mañana, lunes 21 de abril, lunes de Pascua, estábamos tomando café después de la celebración cuando una amiga protestante me llamó en lágrimas para decirme que el Papa había fallecido.
Muchos lo querían. Como oí decir esta noche en CNN, era considerado, más o menos, el párroco del mundo. Todavía durante su ingreso en el hospital, gravemente enfermo con una neumonía doble, dio permiso para la prolongación por tres años del proceso sinodal, que culminará en una 'asamblea eclesial' en 2028. Francisco tenía ante sus ojos el ideal de una Iglesia sinodal y acogedora, no vuelta sobre sí misma, sino presente en el mundo con solicitud. Como un hospital de campaña…
Al servicio de los pobres y de las personas sin hogar ni techo (para quienes mandó instalar instalaciones junto a la Plaza de San Pedro).
Advirtió repetidamente contra el capitalismo desatado y contra las graves consecuencias si no tomamos medidas oportunas y suficientes para combatir el 'cambio climático fósil'. Pidió que se acogiera a los refugiados con dignidad. Las mujeres pudieron desde ahora ejercer como acólitas. Fueron nombradas en algunos altos cargos de la Curia. Dio ejemplo hablando en voz alta y con respeto sobre los fieles homosexuales. Puso orden en los asuntos financieros del Vaticano. Después del inicio de la guerra de Gaza, llamaba cada semana al párroco de allí para preguntarle cómo estaban él y su gente. Ay, es demasiado para enumerar aquí. Pero por encima de todo y antes que todo, vivió una vida de fe, esperanza y caridad. Con ello introdujo elementos de la espiritualidad ignaciana en (el gobierno de) la Iglesia universal, p. ej., la noción de discernimiento (de los espíritus).
Cada día confió la Iglesia al buen Dios, contemplando la imagen de un San José dormido en su habitación… patrono de esa Iglesia.
Texto original · Neerlandés
Paus Franciscus (1936-2025)
Vanochtend, maandag 21 april, tweede paasdag, zaten we na de viering koffie te drinken toen een protestantse vriendin me in tranen belde dat de paus was overleden.
Velen hielden van hem. Hij werd, zoals ik vanavond op CNN hoorde zeggen, zo’n beetje beschouwd als de dorpspastoor van de wereld. Nog tijdens zijn opname in het ziekenhuis, zwaar ziek met een dubbele longontsteking, gaf hij toestemming voor de verlenging met drie jaar van het synodaal proces. Uitlopend in een ‘kerkvergadering’ in 2028. Franciscus stond het ideaal voor ogen van een verwelkomende synodale kerk, niet op zichzelf gericht, maar zorgzaam present in de wereld. Als een veldhospitaal…
Ten dienste van de armen en dak- en thuislozen (voor wie hij bij het Sint-Pietersplein voorzieningen liet oprichten).
Hij waarschuwde herhaalde malen voor het losgeslagen kapitalisme en voor de ernstige gevolgen als we niet tijdig en voldoende maatregelen treffen om ‘fossiele klimaatverandering’ tegen te gaan. Hij vroeg om vluchtelingen menswaardig op te vangen. Vrouwen mochten nu fungeren als acoliet. Werden aangesteld op enkele hoge posities in de curie. Hij stelde een voorbeeld door hardop en respectvol over homofiele medegelovigen te spreken. Hij stelde orde op zaken in de financiële gang van zaken van het Vaticaan. Na het begin van de Gaza-oorlog belde hij elke week met de pastoor daar hoe het met hem en de mensen ging. Ach, het is teveel om hier op te noemen. Maar bovenal en voor alles leefde hij een leven van geloof, hoop en liefde. Daarbij bracht hij elementen van ignatiaanse spiritualiteit in (het bestuur van) de wereldkerk, b.v. de notie van onderscheiding (der geesten).
Elke dag vertrouwde hij de kerk toe aan de goede God, kijkend naar het beeld van een slapende Sint Jozef in zijn kamer… patroon van die kerk.
Abrir el PDF · p. 1 ↗De: boletín
Texto íntegro, reproducido con permiso de la parroquia. (PDF, 14 páginas)